The Two Towers: Trick Taking Game

Het spel bouwt voort op de mechanismen van het eerste deel: elke speler kiest een personage met een unieke slagdoelstelling en probeert die te halen zonder openlijk te communiceren. Nieuw zijn de twee troefkaarten — de Witte Toren en de Zwarte Toren — die elkaar opheffen als ze in dezelfde slag worden gespeeld. Treebeard speelt zijn kaarten een slag vertraagd; de orcenhoofdstukken vereisen dat Merry en Pippijn gelijke slagenaantallen halen; bij Helm's Diep worden ronde na ronde extra orckaarten aan het deck toegevoegd. Het spel omvat achttien hoofdstukken en is volledig standalone, al wordt spelen na het eerste deel aanbevolen.

The Two Towers bouwt systematisch voort op de sterke basis van het eerste deel en overtreft het volgens meerdere recensenten zelfs op het vlak van variatie en uitdaging. De vindingrijkheid waarmee ontwerper Bornmueller slagmechanismen koppelt aan verhaalmomenten - Boombaard die een beurt te laat speelt, de geheime Zwarte Toren, de oplopende orkendruk bij Helmsdiepte - is ronduit indrukwekkend. Wie het eerste deel niet zag zitten, zal ook hier niet overtuigd raken, maar fans van het origineel en van Tolkien beschouwen dit als een waardige en uitgebreidere opvolger.